Rzymscy Katolicy na Dolnym Śląsku

Laudetur Iesus Christus!

2008-03-23T13:31:00.018+01:00

Serdecznie witamy na naszej stronie. Jesteśmy katolikami wiernymi Nauce Kościoła, jaką głosili nieprzerwanie i nieomylnie rzymscy papieże od św. Piotra aż do Piusa XII, oraz tradycyjnej łacińskiej Mszy Świętej, jaką odprawiano we wszystkich katolickich świątyniach do lat pięćdziesiątych ubiegłego stulecia.
Wbrew modernizmowi będącemu - jak uczył papież św. Pius X - “sumą wszystkich herezji”, a który w ostatnich dziesięcioleciach zawłaszczył sobie oficjalne struktury kościelne, czyniąc je de facto siedliskiem Nowej Religii, pragniemy pozostać przy:

- nieskażonym Magisterium, strzegącym Depozytu Wiary przekazanego przez Pana Naszego Jezusa Chrystusa Apostołom, a za ich pośrednictwem w niezmienionej postaci przyjętego i zachowanego przez Ojców i Doktorów Kościoła, uznanych prawowiernych teologów, przede wszystkim zaś papieży;

- czcigodnej liturgii Mszy Świętej w klasycznym rycie rzymskim, organicznie, harmonijnie i celowo rozwijanym od czasów apostolskich przez następców świętego Piotra, a ustalonym w swej doskonałej formie przez papieża św. Piusa V bullą “Quo Primum Tempore”, nazywanym Mszą Św. Wszechczasów, której pobożne celebrowanie i słuchanie wychowało i ukształtowało wielkie rzesze Świętych;

- niezmienionych rytach sakramentów;

- tradycyjnej dyscyplinie kościelnej, przepełnionej duchem pokuty, umartwienia i modlitwy w łączności z Ofiarą Pana Naszego Jezusa Chrystusa na Krzyżu, pozwalającej skutecznie opanowywać słabości, zwyciężać grzech, przeciwstawiać się szatanowi i światu oraz wysługiwać liczne łaski.

Ponieważ włodarze posoborowego neokościoła w imię fałszywie pojmowanej godności osoby ludzkiej, ekumenizmu i wolności religijnej, a więc swobody wyznawania i głoszenia błędnych doktryn, szczelnie zamknęli ów Skarbiec przed zdezorientowanymi katolikami, w imię posłuszeństwa narzucając im:

- nowe magisterium, będące rehabilitacją błędów wcześniej konsekwentnie potępianych przez Kościół Święty;

- nową liturgię, będącą nowotworem, sztucznie spreparowanym przy udziale protestanckich pastorów, a pod kierownictwem mających heretycką intencję modernistycznych reformatorów;

- nowe ryty sakramentów, które w wyniku wprowadzonych zmian zostały zniekształcone i sprotestantyzowane, przez co stały się w dużej mierze bezowocne, wątpliwe, a po części nawet zupełnie nieważne;

- nową dyscyplinę, prowadzącą rzesze wiernych do błędnych praktyk, a przez to do grzechu;

- kult nowych “świętych”, którzy nie mogą być dla katolików wzorem świętości ze względu na brak ortodoksji, a którzy - co więcej, być może znajdują się nawet w piekle, przez co nie są w stanie orędować za Kościołem pielgrzymującym, uciekającym się do nich w potrzebie, czyli - być jego pośrednikami u Tronu Nieskalanego Baranka,

zmuszeni jesteśmy w zgodzie z własnym sumieniem przyznać, że osoby zasiadające kolejno, w ciągu ostatniego półwiecza, na Stolicy Świętego Piotra w Rzymie, nie posiadają - mimo wszelkich pozorów - pełni jurysdykcji kościelnej czyli władzy rządzenia Świętym Kościołem, co stanowi istotę papiestwa. Uporczywa i publiczna herezja, obecna w wyżej wskazanych reformach ich autorstwa, czyni ich bowiem niezdolnymi do kierowania Kościołem dla właściwego mu celu, jakim jest zbawienie dusz, co może zostać osiągnięte wyłącznie poprzez karmienie ich zdrową doktryną oraz dawanie im prawdziwie katolickich sakramentów. Pozbawieni zatem autentycznych kościelnych Autorytetów staramy się pozostać tym, czym byli nasi przodkowie od czasów chrztu Polski - wiernymi Kościoła Rzymsko-Katolickiego, jedynej Oblubienicy Chrystusa.

Wszystkich poruszonych serdecznie zapraszamy do korespondencji pod adresem adversusnet@o2.pl. Postaramy się odpowiedzieć na każde pytanie. W szczególności jednak serdecznie zachęcamy do udziału we Mszy Św., którą odprawia nasz duszpasterz - X. Rafał Trytek oraz – do skorzystania z jego posługi sakramentalnej. Będziemy również wdzięczni za wszelką pomoc w zorganizowaniu stałego miejsca sprawowania Służby Bożej, ponieważ, jak dotychczas, spotykamy się w “katakumbach”, którymi są mury naszych prywatnych mieszkań. Będziemy także wdzięczni za każdą, chociażby najdrobniejszą ofiarę pieniężną, którą chcielibyśmy przeznaczyć na rozwój apostolatu katolickiego w Polsce – wpłat można dokonywać na wskazany wyżej numer rachunku, w polu tytułem wpisując “Ofiara na cele kultu religijnego”.

Za życzliwość i wsparcie składamy serdeczne Bóg zapłać! Redakcja

Patrzcie, kogoście beatyfikowali!

2007-07-10T18:09:00.056+02:00

W tym dziale cyklicznie zamieszczamy artykuły, ukazujące całą prawdę o b-pie Karolu Wojtyle, o jego teologii i duszpasterstwie z okresu, gdy był przez ten świat uznawany za widzialną głowę Kościoła Rzymsko-Katolickiego. Życzymy uważnej i owocnej lektury.

Z uwagi na fakt, że niniejsza strona nie jest forum dyskusyjnym oraz, iż kilkukrotnie zdarzyły się nieprzemyślane komentarze, dowodzące raczej złej woli, niż poszukiwania prawdy, możliwość komentowania została zablokowana.

Redakcja, ADMG

KS. NOËLBARBARA

Czy Jan Paweł II jest modernistą?

W trzecim numerze "Fortes inFide" poruszyłem kwestię ewentualności modernistycznego papieża. Dzisiajzamierzam wykazać, że ta możliwość niestety stała się rzeczywistością. Wgruncie rzeczy, tylko modernistyczna koncepcja wiary może wyjaśnićnieprawowierne wypowiedzi i zachowania Jana Pawła II.

Czytelnik pamięta moje uwagi o wielkiej"wyprzedaży" towarzyszącej "aggiornamento"("uwspółcześnieniu") zainaugurowanemu przez Vaticanum II, którapowinna była wzbudzić czujność u katolików. W rzeczywistości, jak dalej podkreślałem,nie kaprys ani zamiłowanie do nowości, lecz konieczność, zainicjowała te zmiany.Myślący katolicy nie mogą mieć co do tego wątpliwości. Jeśli przywódcy posoborowegokościoła pozbyli się wszystkich liturgicznych przedmiotów oraz wszystkichkatechetycznych podręczników używanych w Kościele do tej pory, to stało się takdlatego, iż owe rzeczy nie pasują do nowego nauczania i aktualnych form kultu zaprowadzonychw rezultacie nowej orientacji. Nie było sensu się nimi krępować.

Już sam ten fakt wykazuje, że kościół VaticanumII nie jest Kościołem Jezusa Chrystusa, gdyż ani jego nauczanie ani jego formakultu nie są tożsame z tymi które zostały ustanowione przez prawdziwy Kościół iprzechowane od chwili jego powstania.

Jak wyjaśnić tę "nowąorientację"? Modliłem się, poszukiwałem, i Bóg udzielił mi łaski poznania,iż zadowalające wytłumaczenie znajduje się w modernistycznych koncepcjachwiary, jakie przyjęli "papieże" tej soborowej odnowy. Bardzo trafniewyjaśnia to wszystkie innowacje Vaticanum II i nade wszystko heretyckiekumenizm Jana Pawła II oraz jego "szczególną nadzieję zbawienia tych,którzy nie należą do widzialnego organizmu Kościoła".

MODERNIZM, O KTÓRYM MOWA

Według nauczania Kościoła katolickiego, Objawieniezostało udzielone człowiekowi przez Boga w sposób zewnętrzny. To od Niego otrzymaliśmyprawdy, w które wierzymy. Te prawdy są niezmienne. Sam Bóg nie może ich anizmienić ani im zaprzeczyć. W Przysiędze antymodernistycznej kapłanślubuje: "naukę wiary od Apostołów przez prawowiernych Ojców w tymsamym zawsze rozumieniu i pojęciu nam przekazaną, szczerze przyjmuję"(Denz. 2145).

Modernizm, który tu rozważamyprzeciwstawia się katolickiej doktrynie. Jest to właśnie ten modernizm, któryKościół potępił, doktrynalny ruch, który pod pretekstem zmodernizowaniaobiektywnych fundamentów wiary katolickiej, wszystko podkopuje.

Jest to doprawdy bardzo złożona herezja."Każdy z modernistów", jak stwierdza Papież, święty Pius X, "przedstawianiejako i łączy w sobie wiele osób, a mianowicie: i filozofa, i wierzącego, iteologa, i historyka, krytyka i reformatora". Chcąc scharakteryzować ten ruchw jednym zdaniu, opisał go jako "syntezę wszystkich herezji" (1).

Oto jak Ojciec Calmel OP opisujezwolenników tego systemu: "Modernisty nie da się nigdy w dostatecznysposób zdemaskować. Jest apostatą i zarazem dwulicowym zdrajcą" (2).

A zatem, nie powinniśmy oczekiwać, że wpismach takich osób znajdziemy otwarte odrzucenie katolickich dogmatów (3). "Modernistównajprzebieglejszy manewr polega na tym, że nie przedstawiają swych doktrynujętych w pewien porządek i zebranych w pewną całość, lecz jakoby rozproszone ioddzielone jedne od drugich, ażeby uchodzić za chwiejnych i niejako niestałych,gdy tymczasem są pewni i stanowczy" (encyklika Pascendi, nr 4).Dlatego, wiarę modernisty można rozpoznać poprzez jego styl wypowiedzi i sposóbzachowania.

Spróbuję zdemaskować modernistyczną mentalnośćJana Pawła II, analizując jego rozumienie teologicznej wiary i pogląd nazbawienie niekatolików.

Dla jasności omówię naukę katolicką, jakrównież modernistyczne poglądy na kwestię teologicznej wiary i potrzebę przynależnoścido Kościoła jako jedynego środka zbawienia. Następnie przejdę do wypowiedzi idziałań Jana Pawła II odnoszących się do tych dwóch kwestii. Czytelnik będziemógł wtedy sam rozstrzygnąć czy wiara tego "papieża" jest katolicka czymodernistyczna.

PRZYPOMNIENIE KATOLICKICH ZASAD

I. WIARA

1. Katolickie nauczanie

Oto definicja podana przez Pierwszy SobórWatykański: "Kościół katolicki wyznaje, iż wiara ta, która jest «początkiemludzkiego zbawienia», jest cnotą nadprzyrodzoną, przez którą, za natchnieniem ipomocą łaski Bożej, wierzymy w prawdziwość rzeczy objawionych (4) przez Boga, niedla ich prawdziwości wewnętrznej, poznanej naturalnym światłem rozumu, lecz zpowodu autorytetu samego Boga objawiającego, który się nie myli ani nikogomylić nie może (5)" (Konstytucja dogmatyczna o wierzekatolickiej, rozdział 3. Denz. 1789).

Słowo Boże przychodzi do nas przezpośredników. Jaki autorytet gwarantuje człowiekowi wierzącemu autentyczność głoszonegosłowa i jego prawdziwość? Jest nim autorytet tych, których Sam Bóg wybrał iwyznaczył w tym celu. Stanowią oni Magisterium, to znaczy Kościół, który jestnieomylny w swojej funkcji nauczania. Dlatego nazywany jest najbliższąregułą wiary.

Wiara jest cnotą, to znaczy "sprawnością(usposobieniem, dążnością) doskonalącą człowieka do dobrego działania" (św.Tomasz z Akwinu, Summa teologiczna, I-II, Q. 58, art. 3).

Jest to cnota wlana w nadprzyrodzonysposób. Ponieważ przez Chrzest człowiek staje się rzeczywiście"uczestnikiem Boskiej natury" (II list św. Piotra I, 4), jego życiejest odtąd życiem nadprzyrodzonym. Naturalne cnoty nie są wystarczające dotego, aby żył życiem dziecka Bożego; konieczne jest, aby łaska podźwignęła władzeczłowieka, po to by czyny, które są ich rezultatem były dostosowane donadprzyrodzonych celów, które są odtąd jego celami. "Oczywiste jest",mówi św. Tomasz, "że cnoty właściwe człowiekowi, jako mieszkańcowiniebiańskiego miasta, nie mogą być przez niego nabyte jako skutek wyłączniejego własnych czynów, lecz są mu wlane z Boskiej hojności".

Tę cnotę nazywa się teologiczną ponieważ,z jednej strony, "jest Boska i tylko Bóg może jej udzielić" a zdrugiej, ponieważ "ma Boga za swój bezpośredni przedmiot", Boga jakoże jest On naszym nadprzyrodzonym celem i utwierdza tego, kto ją posiada wświętej zażyłości z Bogiem (I-II, Q. 62, a. 1). Używając porównania naszegoPana, można powiedzieć, że cnota ta "wszczepia" (Jan. XV, 1-6) wierzącegow Chrystusa, "gdyż w Nim mieszka cała pełność Bóstwa cieleśnie" (Kol.II, 9), a przez Niego, w Trójcę Przenajświętszą (6).

Celem tej cnoty, jak widzieliśmy powyżej, jestumożliwienie osobie, która ją posiada uznawania za prawdziwe i pewnewszystkiego co jest jej przedkładane przez Kościół przemawiający w imieniu Boga(7).Akt wiary jest następnie aktem rozumu, ponieważ to za pomocą tej władzyczłowiek wierzy, to za pomocą intelektu przywiera on do tego co zostało objawione.Ale wewnętrzna prawda tajemnic, w które on wierzy staje się oczywistą dlarozumu dopiero wtedy, gdy przylgnie do nich swą wolą. Stąd mamy definicję św.Tomasza: "«wierzyć» jest aktem rozumu, przekonanego o prawdzie Bożej znakazu woli, poruszonej łaską przez Boga" (II-II, Q. 2, a. 9). Dlategomówi się, że rozum człowieka wierzącego jest "pojmany": "i wniewolę podbijamy wszelki rozum pod posłuszeństwo Chrystusowe" (II Kor. X,5).

Warto, aby czytelnik zwrócił uwagę na to –i miał to na uwadze gdy omawiamy naturę modernistycznej wiary – że wedługkatolickiej nauki, akt wiary, nadprzyrodzony w swych źródłach i celu (toBóg obdarza nas tym, że w Niego wierzymy) i w jego praktykowaniu (człowiekwierzący może wierzyć tylko z pomocą łaski) jest aktem rozumu. To zpomocą tej władzy, wierny przylega do prawdy, która zostaje mu przedstawiona zzewnątrz. Św. Paweł potwierdza to, tak samo jak wszyscy prorocy: Ergo fidesex auditu. "Wiara więc ze słuchania, słuchanie zaś przez słowoChrystusowe" (Rzym. X, 17).

2. Jaka jest modernistyczna koncepcja wiary?

A. Modernista jako filozof

Jak to Papież święty Pius X przypomniał napoczątku swej encykliki Pascendi: "moderniści upatrują całąpodstawę filozofii religijnej w tej doktrynie, którą zwą agnostycyzmem",który głosi, że wszystko, co nie jest obiektem doświadczenia jest niepoznawalnei wskutek tego "rozum ludzki... nie jest mocen podnieść się do Boga, anipoznać Jego istnienia, nawet za pomocą rzeczy widzialnych" (nr 6).

Można sobie zadać pytanie jak to możliwe byludzie wyznający takie zasady mogli się zwać "wierzącymi". Papieżwyjaśnia.

W tej mierze w jakiej są filozofami, moderniściodrzucają a priori całe objawienie pochodzące z zewnątrz. Gdy studiująreligię, widzą ją jako fakt, który niejako sam się im narzuca i z tej przyczynywymaga wyjaśnienia. Będący agnostykami, w celu wyjaśnienia źródła "zmysłureligijnego", odpowiedzi poszukują nie w zewnętrznym objawieniu i nie wteologii naturalnej, lecz w ludzkiej podświadomości. "Toteż, skoro przedmiotemreligii jest Bóg, wypada więc wnioskować, że wiara, która jest początkiem ipodstawą wszelkiej religii, powinna spoczywać w pewnym uczuciu wewnętrznym,które znów, ze swej strony, powstaje z pewnej potrzeby tego, co boskie"(nr 7), którą każdy człowiek nosi w sobie.

"W takim uczuciu upatrująmoderniści nie tylko wiarę, ale twierdzą, że z wiarą, jak oni ją pojmują, łączysię, że w niej się mieści objawienie" (nr 8). I z tego, moderniściwyciągają najważniejszy dla ich systemu wniosek: "Stąd, wedle nich, prawojakoby samoświadomość religijna okazywała się być zasadą ogólną, całkowiciena równi będącą z objawieniem" (nr 8). Zapamiętajmy ten pierwszy fakt,który rzuca sporo światła na problem, który podjęliśmy: dla modernisty,wiara wywodzi się z "religijnej samoświadomości" człowieka.

Według nich, "uczucie religijne,które w sposób powyższy wytryskuje z ciemnych głębin podświadomościprzez immanencję życiową, jest zarodkiem każdej religii jako też gruntemtego wszystkiego, cokolwiek było lub będzie w religii. To uczucie, z początkuniewyraźne i bezkształtne, powoli rozwinęło się pod wpływem onej tajemniczejprzyczyny, od której ma początek, i równocześnie z postępem życia ludzkiego, którego,jak powiedziano, przedstawia niejako formę. Tak powstały wszystkie religie,nawet nadprzyrodzona: są one, mianowicie, prostym wypływem onego uczuciareligijnego. Niech się nikt nie spodziewa, żeby dla religii katolickiej miał tubyć wyjątek; stawia się ją na równi ze wszystkimi innymi. Jej kolebką byłasamoświadomość Chrystusa, męża o najbardziej wybranym charakterze, któremu niebyło i nie będzie nigdy równego: tu się ona zrodziła, nie z żadnej innejpodstawy, lecz jedynie z immanencji życiowej" (nr 10).

Jak czytelnik mógł zauważyć, wedługmodernisty rozum nie odgrywa żadnej roli w wierze człowieka.Jednakże ta władza ma udział w "akcie wiary". Oto w jaki sposób.

"W onym uczuciu, powiadają – o którymjuż wielokrotnie wspominaliśmy – dlatego właśnie, że jest to uczucie, a niepoznanie, Bóg wprawdzie staje przed człowiekiem; jednakże w taknieokreślonej postaci, że w rzeczywistości wcale, albo przynajmniej bardzo małoodróżnia się od samego człowieka. Konieczne jest przeto, aby to uczucie zostałoopromienione pewnym światłem, iżby Bóg wystąpił wyraźniej, a mianowicie wpewnej odrębności od podmiotu. Tu leży zadanie rozumu, zdolności myślenia ianalizowania, którymi człowiek się posługuje, ażeby wyłożyć naprzód wzrozumiałych wyobrażeniach, a następnie w wyrażeniu słownym te zjawiskażyciowe, których sam jest widownią. Stąd utarte wyrażenie modernistów: człowiekmusi przemyśleć swą wiarę" (nr 11).

Formuły dogmatyczne, które wyrażają wiaręsą dla nich zaledwie "symbolami", a dla wierzącego są "jedynienarzędziami", "nie mogą zawierać bezwzględnej prawdy" (nr 12).Co gorsza, w tym systemie "absolut, posiada wielorakie objawy, pod któryminam się kolejno przedstawia. Podobnie i wierzący może się znajdować w podobnychwarunkach i okolicznościach pod tym względem. Wskutek tego formy, które zwiemydogmatami, podlegają wahaniom – a co za tym idzie i zmienności" (nr 12).

B. Modernista jako człowiek wierzący

Chociaż modernistyczny filozof"przyznaje rzeczywistość bóstwa jako przedmiot wiary, tej rzeczywistościdopatruje się jedynie w duszy wierzącego człowieka, o ile ona przedmiotem jestuczucia i rozpoznania i stąd poza sferę zjawisk nie wykracza; czy ona(rzeczywistość bóstwa) poza uczuciem i rozpoznaniem istnieje, pomija filozof inie troszczy się o to. Modernista wierzący natomiast uważa rzeczywiste iprawdziwe istnienie bóstwa w sobie, a niezależne zupełnie od człowiekawierzącego, za rzecz pewną. Na pytanie: na czymże tedy ta pewność wierzącegoczłowieka polega, odpowiadają: na osobistym człowieka każdego doświadczeniu...Rzecz bowiem w następujący wyjaśniają sposób: w uczuciu religijnym upatrywaćnależy pewną serca intuicję; za jej pomocą zbliża się człowiek bezpośrednio do rzeczywistościBoga i taką o istnieniu Boga i działalności Jego w człowieku i poza człowiekiemczerpie pewność, że ona wszelką naukową pewność znacznie przewyższa... A zatemuzyskanie tegoż doświadczenia prowadzi do właściwej a prawdziwej wiary"(nr 14).

3. Modernistyczna i katolicka koncepcja wiary sądiametralnie przeciwstawne wobec siebie

Według doktryny katolickiej, wiara jest cnotą, z pomocą której człowiek wierzącyprzylega do prawdy, która została mu objawiona. Prawda ta przychodzi doniego z zewnątrz. To z pomocą swojego rozumu postrzega ją ijednocześnie uświadamia sobie powody czyniące ją wiarygodną, które to możnastreścić w powiedzeniu: prawdy zostały objawione przez Boga, który nie możeoszukać ani być oszukanym; nie tylko jest rzeczą rozsądną wierzyć w nie, lecztakże mamy obowiązek w nie wierzyć. Wówczas, z pomocą łaski Bożej, interweniujewola i przynagla rozum do przyjęcia tego objawienia, któregowewnętrznej prawdy jeszcze nie potrafi dostrzec. Powodem, dla którego wiernykatolik wierzy jest to, iż Bóg jest Prawdą. Kiedy On do nas przemawia, to znaszej strony rozsądnym jest Mu uwierzyć.

Według katolickiej nauki, rozumienie wiary podlega pewnemu rozwojowi. Polega tona postrzeganiu, że obiektywna prawda, do której on przylgnął staje się corazjaśniejsza dla pojmowania człowieka wierzącego. Jest to odkrywanie aspektówprawdy dotychczas przed nim ukrytych. Jest postrzeganiem czegoś, co w niejjest, czego nie zauważał, ponieważ niewystarczająco zwracał na to uwagę. Jestto taki rodzaj wzrastania, w którym nowe postrzeganie w żaden sposób nieunieważnia tego co było wcześniej; wręcz przeciwnie, stawia treść wiary w nowymświetle i pozwala, aby była postrzegana jeszcze doskonalej. Ten rodzajrozwoju dogmatu jest jak "odsłanianie" prawdy, w którą już sięwierzy, jednorodny postęp wiary, zawsze rozumianej eodemsensu eademque semper sententia, "w tym samym zawsze rozumieniu i pojęciu"nadawanym jej przez prawowiernych Ojców (Denz. 2145).

W modernistycznym systemie, wiara jest uczuciem wypływającym z podświadomości człowiekawierzącego. W akcie wiary rozumowi człowieka wierzącego nic nie zostajezaproponowane z zewnątrz. Funkcja rozumu sprowadza się tylko do przełożeniatego uczucia na "proste i zwykłe twierdzenie; następnie zaś, przy pomocyrefleksji i zastanawiania się, czyli, jak mówią, wypracowując myśl, wykłada onformę początkową w zdaniu drugorzędnym, pochodnym wprawdzie od onegopierwotnego prostego, lecz już bardziej określonym i wyraźniejszym" (nr 11).Lecz jest ono zawsze zależne od osobistego usposobienia człowieka wierzącego iśrodowiska, w którym żyje. Im bardziej to wewnętrzne doznanie jestodczuwane, tym większa jest jego wiara. I choć ta wiara nie odwołuje się doniczego zewnętrznego, modernista-filozof – w tej mierze w jakiej jestczłowiekiem wierzącym – posiada pewność co do samego istnienia Boga. Pewnośćta ma swe źródło w jego osobistym doświadczeniu. Może zupełnie szczerze twierdzić,że "Bóg istnieje i ja Go spotkałem". Wierzący modernista niemusi udowadniać obiektywnej prawdy swej wiary. Tym co w modernistycznymsystemie ma najbardziej doniosłe znaczenie nie jest prawda wiary, leczszczerość człowieka wierzącego.

Co do postępu w wierze, to moderniści nierozumieją tego w katolickim znaczeniu. Dla nich "przedmiot owego uczuciareligijnego, którego treścią jest absolut, posiada wielorakie objawy, podktórymi nam się kolejno przedstawia. Podobnie i wierzący może się znajdować wpodobnych warunkach i okolicznościach pod tym względem. Wskutek tego formy,które zwiemy dogmatami, podlegają wahaniom – a co za tym idzie i zmienności. Wten sposób droga otwarta do wewnętrznej ewolucji dogmatu" (nr 12).

Koncepcja, że dogmatyczne formuły zkonieczności ewoluują pozwala wysunąć pomysł, że formuły te powinny dostosowaćsię do czasów, miejsc i różnych kultur; umożliwia nam też zrozumienie informacjiopublikowanej przez "La Croix" z 9 sierpnia 1989 roku, pod tytułem Painet vin nouveaux (Nowy Chleb i Wino): "Specjalne zezwolenie na użycie adexperimentum hostii z mąki manioku oraz wina z kukurydzy na terenieAfryki (w Zairze)". Bruno Chenu, dziennikarz odpowiedzialny za rozpowszechnienietej wiadomości, zadbał również o to, by w tym samym artykule zauważyć, iż JanPaweł II po powrocie ze swojej czwartej podróży do Afryki (wrzesień 1988)cieszył się widząc wzrost autonomii Kościołów, zwłaszcza wkwestii liturgicznej. Przytoczył następnie wypowiedź Jana Pawła II: "Otojak człowiek pragnie zbliżyć się do ołtarza z całą swą osobowością, z duszą iciałem, aby przyłączyć się do ofiary całego stworzenia, która dokonuje się w Eucharystii".Papież – wywnioskował dziennikarz – miał na myśli przede wszystkim śpiew i taniecpodczas ofertorium.

II. ZBAWIENIE NIEKATOLIKÓW

Omówimy tutaj tylko kwestię zbawienia schizmatyków,heretyków i nieochrzczonych, którzy poznali Kościół i nie podjęli trudu by wodpowiedzialny sposób zapoznać się z jego nauczaniem. Jeśli chodzi o inne grupypozostające w stanie nieprzezwyciężalnej niewiedzy o konieczności należenia dowidzialnego Kościoła – czy to dlatego, że nigdy o tym nie słyszeli, bądź też,bez żadnej winy ze swej strony, nigdy nie wiedzieli, że jest On jedyną Arką zbawieniaustanowioną przez Boga – to mogą osiągnąć zbawienie będąc złączeni z dusząKościoła. W następnym numerze "Fortes in Fide" przeanalizuję ichsytuację i wykażę, że ci spośród nich, którzy zostaną zbawieni, z konieczności osiągnązbawienie przez jeden, jedyny Kościół Chrystusowy, Kościół rzymskokatolicki ito jeszcze pod warunkiem, że odłączą się – nawet jeśli tylko w domyślny sposób– od schizmy, herezji lub błędów mogących oddzielić ich od ciała Kościoła.

1. Nauczanie Kościoła Chrystusowego

Papież Innocenty III, w zgodzie z czwartymEkumenicznym Soborem Laterańskim, w następujących słowach dał wyraz nauczaniuKościoła: "Jeden jest powszechny Kościół wiernych, poza którym nikt wogóle nie bywa zbawiony". Jest to nauka de fide. PapieżGrzegorz XVI powiedział, że jest to "jeden z najważniejszych i najbardziejoczywistych naszych dogmatów" (encyklika Summo jugiter). Jegopoprzednik, Pius VIII, w liście apostolskim Litteris altero,wyraził pragnienie, aby katolicy planujący zawrzeć małżeństwo z niekatolikami,zostali zobowiązani do "pamiętania, iż najbardziej niewzruszona naukanaszej religii mówi o tym, że poza katolicką wiarą nikt nie może byćzbawiony". Pius IX powtórzył tę zasadę 9 grudnia 1854 stwierdzając, że"jako prawdy wiary trzymać wszak trzeba się tego, że poza ApostolskimRzymskim Kościołem zbawiony nikt być nie może, że on jest jedyną arkązbawienia, że kto do niego nie wejdzie, zginie od potopu" (alokucja Singulariquadam).

Prawdziwa Religia zawsze głosiła tę naukę.W Starym Testamencie, Żydzi dowiedzieli się tego z ust samego Jahwe: "...anie ma więcej Boga okrom mnie, Boga sprawiedliwego i zbawiającego, nie maoprócz mnie" (Izajasz XLV, 21). Mając świadomość, że jest jedynymnaczyniem prawdy, Izrael wołał: "Bo któż Bogiem oprócz Pana?" (Ps.XVII, 32) i za swój obowiązek uważał "opowiadać między narodami chwałęJego... albowiem wszyscy bogowie pogańscy – to czarci" (I Kronik XVI, 24;i Ps. XCV, 5).

Uzasadnienie tego nauczania

Katolicy odnajdują uzasadnienie tegonauczania w słowach wypowiedzianych przez Jezusa do Nikodema: "Zaprawdę, zaprawdępowiadam ci: jeśli się kto nie odrodzi z wody i z Ducha Świętego, nie możewejść do królestwa Bożego" (Jan. III, 5). Królestwo Boże to chwałaniebieska, gdzie wybrani radują się Boską szczęśliwością. Na czym polega taszczęśliwość? Nikt nie może tego wiedzieć, ponieważ Bóg "mieszka wświatłości nieprzystępnej; którego żaden z ludzi nie widział, ale i widzieć niemoże" (I Tym. VI, 16). Jednakże żadna rozumna osoba nie może spierać się zfaktem, że aby cieszyć się tą Boską szczęśliwością, konieczne jestuczestniczenie właśnie w życiu samego Boga. Bez tego, niemożliwym jest by jakiekolwiekstworzenie, czy będzie to człowiek czy anioł, mogło doświadczyć tego szczęścia (8).

Otóż "Bóg, który chce, aby wszyscy ludziebyli zbawieni" (I Tym. II, 4) okazał tak dalece Swą łaskawość, iż zechciałabyśmy się stali członkami Jego rodziny i przybrał nas za Swe dzieci. Ta adopcjanie tylko daje nam tytuł do uważania się za dzieci Boże, ale rzeczywiście czyninas nimi, ponieważ sprawia, że stajemy się "uczestnikami Boskiej natury",divinae consortes naturae. Święty Jan Apostoł nie mógł tego wyłożyćwyraźniej: "Patrzcie, jaką miłość okazał nam Ojciec, że nazwani jesteśmy synamiBożymi i jesteśmy" (I Jan. III, 1). To jest właśnie odrodzenie "zwody i Ducha", o którym Jezus mówił Nikodemowi.

To boskie życie, bez którego nikt nie możewejść do Królestwa niebieskiego posiadają już na tym świecie dzieci Boże. Dziękiniemu, są oni członkami "Domu Bożego" i tym "Domem" (którynależy rozumieć w sensie "Rodziny") jest Kościół (9). W tensposób rozumie to św. Paweł kiedy wyjaśnia Tymoteuszowi jak się ma sprawować"w domu Bożym, którym jest Kościół" (I Tym. 3, 15). KrólestwoBoże ma początek tu na ziemi. Gdyż nie składa się jedynie z wybranych, którzysą w chwale niebieskiej – Kościele triumfującym; obejmuje także tychwszystkich, którzy zeszli z tego świata w przyjaźni z Naszym Panem JezusemChrystusem bez wystarczającego zadośćuczynienia Jego sprawiedliwości – przez conależy rozumieć Kościół w czyśćcu cierpiący. I w końcu, mieści wszystkich tych,którzy żyjąc tu na ziemi, poddawani są próbom, czyli – Kościół wojujący. Trzygrupy jednego, jedynego Kościoła Chrystusowego tworzą Mistyczne Ciało i, ze swąGłową, całego Chrystusa, "pełność Chrystusową" (Efez. IV, 13).

Skutkiem tego i w zupełnej zgodności zTradycją, prawdziwi uczniowie Jezusa Chrystusa wierzą w absolutnąkonieczność "katolickiej jedności jako jedynego środkazbawienia" (Papież Grzegorz XVI) i podążając za wskazówkami św.Cypriana, wyznają, że "nie może ten mieć Boga za Ojca, kto nie maKościoła za Matkę".

Ostatnie uściślenie. Podczas gdy grzesznicy, którzy utracili stan łaski,ale zachowują wiarę są ciągle członkami Kościoła wojującego (Papież Pius XII wspomniało tym w swojej encyklice o Mistycznym Ciele), to ci, którzy zgrzeszyli przeciw wierze(10)albo przeciw jedności Kościoła, heretycy i schizmatycy, są poza"Kościołem, który jest mistycznym Ciałem Chrystusa", jedyną Arkązbawienia. Taka od początku była nauka Kościoła co do zbawienia chrześcijanniekatolików. Święty Ignacy – męczennik, uczeń Apostołów, pisał do Filadelfian:"Nie łudźcie się, kto podąża za sprawcą schizmy nie osiągnie Królestwaniebieskiego". Święty Augustyn i afrykańscy biskupi zgromadzeni na synodziew Cyrcie tak nauczali: "Ktokolwiek jest poza łonem Kościoła katolickiego,nieważne jak szacownym by się nie zdawał, w żaden sposób nie dostąpi żywotawiecznego i pozostanie na nim gniew Boży z powodu przestępstwa, którego jestwinien żyjąc oddzielony od Chrystusa". I wreszcie, według PapieżaGrzegorza XVI, święty Grzegorz Wielki stwierdził wyraźnie że taka jest naukaKościoła katolickiego w tej materii: "Święty Kościół powszechny naucza, iżBóg nie może być prawdziwie wielbiony jak tylko wśród swoich; i twierdzi, żewszyscy ci, którzy są od niego oddzieleni nie mogą być zbawieni" (encyklikaSummo jugiter).

2. Nauczanie modernistów

Według nich doktryna religijnego"doświadczenia", połączona z nauką o "symbolizmie" uświęcakażdą religię, jako prawdziwą, nie wyłączając religii pogańskich. "Czyżbowiem w każdej innej religii nie spotykamy tego rodzaju doświadczeń? Wielu sięna to zgadza. A skoro tak, to jakim prawem moderniści zaprzeczą prawdziwościdoświadczenia jakie znajdujemy np. w religii mahometańskiej; dlaczego prawdziwedoświadczenia mają być własnością jednych tylko katolików? I tu moderniści nieprzeczą: jedni skrycie, inni otwarcie wyznają, że wszystkie religie sąprawdziwe. Jasną jest rzeczą, że inaczej myśleć nie mogą. Albowiem na jakiejpodstawie mogą oni zarzucać tej lub owej religii fałsz, jeśli chcą zostać zeswoimi zasadami w zgodzie? Oto dlatego, że fałszywe jest albo uczuciereligijne, albo forma przez umysł wytworzona. Otóż uczucie religijne jestzawsze jedno i to samo, choć niekiedy mniej lub więcej niedoskonałe; co zaś doformy, to aby była prawdziwą, wystarcza, iżby odpowiadała uczuciu religijnemu iczłowiekowi wierzącemu – bez względu na stopień jego umysłowego rozwoju. Conajwyżej, mogliby moderniści utrzymywać to jedno, że religia katolicka z pośródróżnych religii ma więcej prawdy, gdyż jest żywotniejsza..." (nr 14).

Ponadto, nawet wierzący moderniści mówiąbardzo niewiele na temat ostatecznego celu człowieka. Dla nich ważna jest tylkojedna rzecz: wierzyć i być szczerym w swojej wierze. Jeśli chodzi o wyrażanie swojejwiary, to jest ono bez znaczenia, ponieważ z konieczności będzie się zmieniać wzależności od osoby, czasu i miejsca. Zasadniczo, wszystkie religie są wartościowei wszystkie mają prawo do jednakowego szacunku. Jedyne co się liczy dla wierzącegomodernisty, jedyną rzeczą, jakiej można od niego wymagać, jest szczerość.

WYPOWIEDZI I DZIAŁANIA JANA PAWŁA II

1. JEGO WIARA

Andre Frossard w książce N'ayez paspeur (Nie lękajcie się), relacjonuje rozmowę jaką odbył z Janem Pawłem II.Tym co uderzyło go najbardziej, było spostrzeżenie, że "podczas gdy dla większościz nas wiara jest ciągłym przedmiotem wewnętrznej debaty, która nie zawsze jestkonstruktywna, u Jana Pawła II wiara wydawała się być «naturalną»". Frossardzapytał go czy wiara zawsze władała nim jak jakimś spokojnym obszarem.

Oto jego odpowiedź:

"Wydaje mi się,że można powiedzieć, iż człowiek jest «z natury religijny», albo że duszaludzka jest «z natury chrześcijańska». Ale pozostaje do wyjaśnienia określenie związkumiędzy osobistą wiarą a «naturalną» religijnością; wiara jako osobista odpowiedźna Słowo Boga żywego, wypowiedziane ostatecznie i definitywnie w JezusieChrystusie i przez Jezusa Chrystusa, jest problemem, który zasługuje nawnikliwą analizę.

Od najmłodszych latznajdowałem się w klimacie wiary i w środowisku społecznym głębokozakorzenionym w Kościele. Pomimo tego – a raczej może z tego powodu – tymważniejsze wydaje mi się stwierdzenie, iż wiara «w tej mierze w jakiej jestosobistą odpowiedzią na Słowo Boga wyrażone w Jezusie Chrystusie» wciążtworzy się i rozwija. Moja własna droga życiowa pozwala mi o tymzaświadczyć. Jednocześnie jestem przekonany, że w żadnym okresie mojego życiamoja wiara nie była czysto «socjologicznym» zjawiskiem, rezultatem wynikającymz nawyków i obyczajów mojego środowiska, a tym bardziej nie wynikała z faktu,że osoby z mojego otoczenia «tak wierzą i postępują». Nigdy nie myślałem omojej wierze jako «tradycyjnej», mimo że począłem odczuwać wzrastającypodziw dla tradycji Kościoła i tej części żywej tradycji, która podtrzymywałażycie, historię i kulturę mojej ojczyzny.

Jednakże, starającsię analizować zupełnie obiektywnie moją własną wiarę, zawsze stwierdzałem, żenie było w niej niczego, co sugerowałoby jakiekolwiek cechy konformizmu, że zrodziłasię na gruncie własnego «ja», jest także owocem wysiłków mojego umysłuposzukującego odpowiedzi na pytania o tajemnice człowieka i świata. Widzęcoraz wyraźniej, że wiara jest darem. Wraz z wewnętrzną dojrzałością, stajesię dla mnie jasne, że składa się ona z mojej wolnej i osobistej odpowiedzi naSłowo Boże wyrażone w Jezusie Chrystusie: Słowie wcielonym. Tak więc, «moja»wiara była we mnie od początku darem Boga; przeżywałem ją stopniowo, corazpełniej, stawała się we mnie rzeczywistością wewnętrzną zupełnie darowaną.

Dla «chrześcijanod kołyski», jak mówią Anglicy o ludziach, którzy mieli to szczęście – niezawsze doceniane – że urodzili się w chrześcijańskiej rodzinie, wiara jawisię ogólnie rzecz biorąc jako propozycja otoczenia i wychowania, co w żadensposób nie wyklucza – wprost przeciwnie – wolności wyboru, na podstawie której osobistawiara wciąż tworzy się [myślę, że czytelnik zwrócił uwagę na to wyrażenie]i rozwija się bez przerwy".

Wspominając spotkanie na stadionie Parcdes Princes podczas swej wizyty w Paryżu, Jan Paweł II przytoczył pytanie,które mu zadano:

"Ojcze Święty,w co wierzysz? Dlaczego wierzysz? Co jest warte daru naszego życia i jakijest ten Bóg, którego Ojciec Święty czci? Jestem ateistą. Odrzucam wszelkie wierzeniea także wszelki dogmatyzm. Ale chcę powiedzieć, że nie zwalczam niczyjej wiary;jednakże nie rozumiem, czym jest wiara".

Po wyjaśnieniu, że słowa "niewiara"i "ateizm" nie oznaczają dokładnie tego samego, Jan Paweł IIstwierdził:

"Ściśle mówiącateizm jest przeciwieństwem teizmu. Natomiast, wiara nie jest tylko samymteizmem, czyli poglądem na świat, w którym przyjmuje się istnienie Boga [JPIIużył terminu Weltanschauung, dosłownie – "światopogląd"]. Wiarajest czymś więcej: jest wewnętrzną odpowiedzią na Słowo Boga w sferzemyśli i woli istoty ludzkiej (...). Myślę, że kiedy młody człowiek twierdzi, żeodrzuca przyjmowanie gotowych prawd (wierzeń), które mają zobowiązywać jegoumysł (dogmatyzm), sam pośrednio już wyjaśnia, dlaczego nie może zrozumiećwiary. Wiara bowiem nie jest związaniem (i zobowiązaniem) umysłuprzez system «gotowych prawd». Dokonaliśmy przed chwilą rozróżnieniapomiędzy teizmem, światopoglądem teistycznym, a wiarą. Trzeba równocześniestwierdzić, że w jednym i w drugim zawiera się bardzo autentyczne zaangażowanienaszej ludzkiej racjonalności. Teizm jako światopogląd jest wynikiemokreślonego rozumowania czy raczej «zrozumienia» świata – podczas gdy – wiarajest świadomą i dobrowolną odpowiedzią umysłu na Słowo Boga żywego. Będąctaką odpowiedzią, wiara jest odpowiedzią całego człowieka, całego osobowegopodmiotu. To, ŻE wierzę oraz DLACZEGO wierzę, jest organicznie spójne z TYM,W CO wierzę" (11) (str.60-63).

Pierwszy wniosek cząstkowy

Powyższe wypowiedzi Jana Pawła II dająjasno do zrozumienia, że jego wiara nie jest tą, którą Kościół katolicki aż do VaticanumII zawsze głosił; wręcz przeciwnie, jest to ten rodzaj wiary jaką wyznają moderniści.

A. Wystarczy tylko zastanowić się nad tym co mówi, żeby zrozumieć, żewiara, pomimo faktu, iż jest darem Bożym, stanowi dla niego przede wszystkim wewnętrzneusposobienie (12). Świadczy o tym fakt, że niemal zawsze pomijaprzedmiot wiary, albo że przedmiot wiary nie ma dla niego zbyt wielkiegoznaczenia (13).

B. Przedmiot wiary (14) jest u niego silnie zdeprecjonowany, jeśli nie zupełniezniszczony przez modernizm. W rezultacie, najbliższą regułą wiary, któradla wierzącego stanowi rękojmię autentyczności i sensu Słowa Bożego, do któregoprzywiera, jest dla Jana Pawła II Vaticanum II (15) i skutkiemtego "wolność religijna", "ekumenizm", wiara widziana"jako objawienie człowieka samemu sobie i utwierdzenie w byciu człowiekiemi osobą", są nią ostateczne cele przemyślane na nowo w perspektywieświata.

Wszystko to nie jest wcale zaskakujące,gdy przypomnimy sobie prywatne rozmowy Pawła VI z Jeanem Guittonem (16). Wprzeciwieństwie do dwudziestu wcześniejszych soborów powszechnych, VaticanumII był zupełnie nietypowy. Aż do tej pory, wielką zasadą, którą kierowalisię wszyscy Nauczyciele wiary, którymi z mocy prawa są katoliccy biskupi, byłowspólne zebranie się by odpowiedzieć na misję wyznaczoną im przez Mistrza: "Idąctedy, nauczajcie wszystkie narody" (Mt. XXVIII, 19). Sobór naszego wieku postawiłsobie "inny cel". Zamiast nauczać, Ojcowie Vaticanum II woleliraczej "usytuować się na stanowisku słuchania świata", badać jaki"wydźwięk" mają ich przesłania. Chodzi raczej o to by "prowadzićdialog" ze światem aniżeli "zdominować go" przez roszczeniesobie prawa do nauczania go (17).

C. Słownictwo, którego używa to typowa modernistyczna nowomowa,która nadzwyczaj trudnym czyni zadanie poznania tego w co on wierzy oraz powodu,dla którego w to wierzy.

2. O KONIECZNOŚCI NALEŻENIA DO JEDYNEGO KOŚCIOŁACHRYSTUSOWEGO ABY ZOSTAĆ ZBAWIONYM

Wbrew niezmiennemu nauczaniu całejkatolickiej Tradycji, Jan Paweł II oświadczył:

– podczas audiencji generalnej 21 maja1980: "Można powiedzieć, że ci którzy nie należą do widzialnego organizmuKościoła pełni są szczególnej nadziei zbawienia".

– do Kurii Rzymskiej 28 czerwca 1980:"Różne kościelne wspólnoty stanowią sfery przynależności do Kościoła jakoludu Bożego".

– do przedstawicieli niekatolickich kościołówchrześcijańskich w Japonii 24 lutego 1981: "Chrześcijanie różnych wyznańsą zjednoczeni w Duchu Świętym więzami niepełnejwspólnoty".

– w swojej encyklice Redemptor hominisz 4 marca 1979: "...zdecydowane przekonania w wierze wyznawców religiipozachrześcijańskich – będące również owocem Ducha Prawdy przekraczającego wswym działaniu widzialny obręb Mistycznego Ciała Chrystusa".

– w ekshortacji Catechesi tradendaez 16 października 1979: "...inne Kościoły i wspólnoty kościelne, za pomocąktórych Duch Chrystusa nie wzbrania się przynosić zbawienia".

● Wbrew stałej praktyce całejkatolickiej Tradycji,

– 10 maja 1984, w Tajlandii, Jan Paweł IIgłęboko pokłonił się przed najwyższym patriarchą Vasana Tarą, który przyjął gosiedząc na swym tronie.

– 8 sierpnia 1985, w afrykańskim państwieTogo, czynnie asystował w pogańskich ceremoniach w świętym gaju niedalekomiasta Lome. Kilka dni później brał udział w innych niekatolickich obrzędachreligijnych w miastach Kara i Togoville.

– 2 lutego 1986, podczas podróży poIndiach, otrzymał znak Tilak od hinduskiej kapłanki, symbol Sziwy – hinduskiegobóstwa; a trzy dni później w Madrasie dołączył do ceremonii inicjacyjnych i zrąk kobiety otrzymał "święte popioły".

Bez wątpienia "bożki są niczym",ale ten, kto posiada wiarę katolicką powinien pamiętać o ostrzeżeniu św. Pawła:"Ale co poganie ofiarują, czartom ofiarują, a nie Bogu" (I Kor. X,20).

Hinduskakapłanka kreśli znak Tilak na czole Jana Pawła II

● Jan Paweł II wbrew niezmiennejpraktyce katolickiej Tradycji

– oświadczył 17 listopada 1980, wluterańskim kościele w Niemczech: "Przychodzę do was, duchowychspadkobierców Marcina Lutra".

– 28 maja 1982, w Anglii, asystował wanglikańskiej ceremonii religijnej w katedrze Canterbury.

– 11 grudnia 1983 w Rzymie, wraz z kilkomakardynałami, wszedł do protestanckiego kościoła i uczestniczył w luterańskimnabożeństwie, odmawiając modlitwę ułożoną przez Lutra.

– 19 sierpnia 1985, w Maroku, stojąc oboknajwyższego muzułmańskiego dostojnika – "Przywódcy wiernych", oświadczyłwyznawcom Mahometa, którzy z odrazą odrzucają Trójcę Świętą, że "mamy tegosamego Boga".

– 13 kwietnia 1986, złożył oficjalnąwizytę w rzymskiej synagodze. Podczas ceremonii, zacytował Psalm 132: "Otojak dobra i jak wdzięczna rzecz, mieszkać braciom społem!",powstrzymując się od dokończenia doksologią, która wyraża bez dwuznaczności, żehymny pochwalne katolików są kierowane do prawdziwego Boga, którym jest Ojciec,Syn i Duch Święty. W rozmowie, w którą podczas tej wizyty wdał się z gospodarzami,Jan Paweł II tylko raz wspomniał imię Jezus i bardzo uważał, aby nie dodaćokreślenia "Chrystus", które powinno być z nim złączone, a które jasnowyraża, że jest On obiecanym Izraelowi "Mesjaszem", Tym, "októrym pisał Mojżesz w Zakonie i prorocy" (Jan. I, 45). Wolał mówić o"Jezusie z Nazaretu, synu waszego narodu, z którego pochodziła również MaryjaDziewica i apostołowie".

Ta, już i tak nazbyt długa lista, będącwciąż daleką do kompletności, niemniej jednak wystarczy dla naszych celów.

Drugi wniosek cząstkowy

Te wypowiedzi i czyny Jana Pawła IIdotyczące konieczności, a raczej braku konieczności należenia do jedynegoKościoła Chrystusowego, po to aby osiągnąć zbawienie są tylko zwykłą konsekwencjąmodernistycznego pojmowania wiary.

Przypomniałem to spojrzenie na wiaręcytując słowa świętego Piusa X: dla modernistów, wiara, która jest fundamentemwszelkiej religii, zamieszkuje w pewnym wewnętrznym uczuciu, rodzącym się naskutek potrzeby tego, co boskie, którą to potrzebę nosi w sobie każdy człowiek.

To właśnie to uczucie religijne,wyłaniające się przez "immanencję życiową" z głębin podświadomości,jest źródłem wszelkiej religii i jej ostateczną racją. Takie jest według nichpochodzenie wszystkich religii, w tym religii katolickiej.

Dogmatyczne formuły, za pomocą których ludziewierzący wyrażają swą wiarę są rozmaite. Nie może to dziwić, gdyżodzwierciedlają one środowisko, ewolucję i kulturę tych, którzy je sformułowali.Lecz głęboka rzeczywistość, "boskość", którą te formuły wyrażają jesttaka sama dla wszystkich.

Dzięki tym (piekielnym) "oświeceniom",ludzie "naszych czasów" powinni stać się świadomymi, że kompletnymszaleństwem jest spieranie się o idee, które w swojej różnorodności wyrażają tęsamą rzeczywistość. To właśnie z takiego punktu widzenia należy patrzeć nadeklaracje i działania Jana Pawła II. W Asyżu, Jan Paweł II nie dopuścił siężadnego synkretyzmu. Nie domagał się od uczestników by doszli do jakiegokolwiekporozumienia odnośnie formy modlitwy, którą mieli wspólnie odmawiać. Wcale nie.Prosił tylko wszystkich by ze szczerego serca modlili się do Boga na swójsposób i nic więcej. Czemuż zatem zgromadził ich w Asyżu? Właśnie po to, aby zapomocą "jedynego w swym rodzaju doświadczenia" pouczyć świat, aby udzielićmu "lekcji", by pokazać, że "rytuały" i "formuły"nie są najważniejsze. Liczy się szczerość wiary, skierowanej, z konieczności,do tego samego Boga, ponieważ u każdego wywodzi się z tej samej zasady –osobistej świadomości.

WNIOSEK KOŃCOWY

Słowa i czyny Jana Pawła II uprawniają nasdo stwierdzenia, że nie ma on wiary katolickiej. Jak każdy modernista – jestapostatą. Najsmutniejsze i najpoważniejsze dla naszej Matki – świętego Kościołai dla świata, który zwodzi jest to, że korzysta on z prestiżu pochodzącego zzajmowania Tronu Piotrowego w sposób prawny ale nieprawowity, po to byprzemienić się w podróżującego propagandzistę modernizmu, "orędownika wszystkichreligii" (18).

Niemieckie wydanie "L'OsservatoreRomano" z 18 grudnia 1987 roku, opublikowało orędzie, które wygłosił w związkuz obchodami Światowego Dnia Pokoju – 1 stycznia 1988 (strony 1 i 9). Przesłanienosiło tytuł Wolność religijna warunkiem pokojowego współżycia i zaprezentowałsię w nim jako obrońca wszystkich religii.

Zamieszczony powyżej rysunek ilustruje tęfunkcję obrońcy wszystkich religii. Jak widać, jest tu symbolicznieprzedstawionych sześć religii. Mamy tu, od lewej do prawej: wieżę kościelną zkrzyżem dla chrześcijaństwa; menorę (świecznik z siedmioma ramionami) dlażydów; wieżę hinduskiej świątyni zwieńczoną symbolem boga Sziwy. Dalej – słuptotemiczny dla religii pogańskich, a następnie – minaret meczetu z półksiężycemProroka. I na końcu – pagoda dla buddystów. Poniżej, sześć trzymających się za ręceosób tańczy razem. Rysunek jest zdominowany przez słońce zaznaczone tu czarnymkolorem, a purpurowym w oryginale: jest to symbol jednego Boga, ku któremuwszyscy są zwróceni.

We wstępnej publikacji na tenże Światowy DzieńPokoju, Niemiecka Komisja Sprawiedliwości i Pokoju zamieściła pod tymrysunkiem następujące przemyślenia:

"We wspólnym tańcu, / ludzie wznosząsię ponad siebie. / Wyrażają swą wolność. / Unoszą się niejako w powietrzu. / Tym,co ich porusza, / tym co ich uwalnia, / jest jedno słońce: / symboljedynego Boga. / To od Niego otrzymują światło, życie i radość. / Sąróżnokolorowi / Tajemnica jednego słońca, które przenika każdego, / ponieważ sąowocem tego samego planu / w swoich różnych religiach, / w wyznawaniu jednegoBoga, / który skłania ich do świadczenia o swej jedności, / w modlitwie idziałaniu na rzecz pokoju na świecie. / Tak więc, są oni pierwszymi wyzwolonymiz całego stworzenia, / będąc wolnymi i wyzwolicielami innych, / dają świadectwona tym świecie, który nie jest jeszcze zjednoczony / o swej nadziei na noweniebo i nową ziemię".

Ten nowy kościół, "kościół soborowy",jak nazywają go jego założyciele dla odróżnienia od instytucji dawniejszej, niejest Kościołem Jezusa Chrystusa. Jego głowa, która wyznaje modernistycznąwiarę, nie jest i nie może być Wikariuszem Chrystusa, nie może być tym którystanowi "jedną moralną osobę" (19) (Dom A. Gréa) z naszym Panem. Wraz z nastaniem VaticanumII narodził się nowy, światowy kościół. Jest on, jak o nim napisano RuchemOżywienia Duchowego Powszechnej Demokracji (Mouvementd’Animation Spirituelle de la Democratie Universelle).Jego Bóg, Jezus Chrystus, został postawiony na tym samym poziomie co Allachalbo Sziwa. Prawdziwym bogiem tej ONZ-owskiej Wieży Babel, istotą, którawszystko wytworzyła wydobywając ze swej podświadomości, jest Człowiek. PodczasVaticanum II, przedstawiciele "Boga, który stał się człowiekiem"napotkali "człowieka, który stał się Bogiem". Nie rzucili na niegoklątwy jak zrobiliby to ich ojcowie; "duch", który zainspirowałbiskupów soboru wypełnił ich serce "wielką miłością do człowieka"(Paweł VI, 7 grudnia 1965). Odtąd zrozumieli go i zaczęli go słuchać, gdyż pokój,do którego aspiruje cała ludzkość będzie pochodził od Człowieka i od jegoinstytucji.

Od czasów apostolskich Kościół wierzył igłosił, że "nie ma w nikim innym zbawienia prócz Jezusa Chrystusa. Nie mabowiem innego imienia pod niebem, danego ludziom, w którym byśmy mieli byćzbawieni" (Dz. Ap. IV, 12).

Według Pawła VI od Vaticanum II "mieszkańcyziemi zwracają się ku Organizacji Narodów Zjednoczonych jako ostatniejnadziei na zgodę i pokój; niech nam tu będzie wolno przekazać wyrazy ichhołdu i nadziei, do których się dołączamy. Organizacja NarodówZjednoczonych jest ideałem, o którym ludzkość marzyła w swej podróży przezdzieje; jest największą światową nadzieją".

Z chwilą gdy zasiadł na Tronie Piotrowym,Jan Paweł II wyraził swą "miłość do szczególnego dziedzictwa pozostawionegoKościołowi przez pontyfikaty Jana XXIII i Pawła VI". To dziedzictwo, conie jest żadną tajemnicą, stanowi dla niego "etap na który pragnie się powoływaćbezpośrednio, jako na początek". Jeśli Jan Paweł II przemierza cały świat,to dzieje się tak, ponieważ uważa się za obarczonego misją "rzecznikawszystkich religii".

Jak wspomniałem na początku, osądpozostawiam czytelnikowi. Zwrócę tylko jego uwagę na fakt, że zrelacjonowane tuoświadczenia i działania nie są oskarżeniami opartymi na pogłoskach, lecznaprawdę ich autorem jest Jan Paweł II i wszystkie były szeroko nagłaśniane iomawiane w czasie gdy miały miejsce.

Jeżeli o mnie chodzi, to teologiczna wiarai zwykły zdrowy rozsądek, zakazują mi przyjmować, że ten człowiek – który mówii działa jak modernista, który manifestuje i głosi modernistyczną koncepcjęwiary mającą we wzgardzie wszystkie tradycje i dogmaty Kościoła, którymprzeciwstawiają się innowacje Vaticanum II – mógłby mieć wiarękatolicką.

Jak można wyjaśnić taki"upadek"? Jeśli zawierzy się Papieżowi św. Piusowi X, to "nie ulegawątpliwości, że najbliższa i bezpośrednia przyczyna tkwi w obłędzie umysłu. Jakodwie dalsze przyczyny podnosimy niewczesną ciekawość i pychę".

W wydanej przez nas broszurzezatytułowanej (20) Pour comprendre Jean Paul II (By zrozumiećJana Pawła II), zwróciliśmy uwagę, że osobą, która miała najsilniejszy wpływ najego myślenie był apostata Scheler. To właśnie wyjaśnia wypaczenie jegoprocesów myślowych. Co się tyczy jego ciekawości i pychy, to wystarczyzacytować dwa stwierdzenia: pierwsze autorstwa Wojtyły: "Schelerzaszczepił we mnie prawdziwy wymiar człowieka rozważanego jako osoba ludzkaoraz metodę badań". Drugie pochodzi od jego przyjaciela Malińskiego:"Jego pragnieniem było zawsze pogodzenie dwu wielkich filozofii, tomizmu ifilozofii Maxa Schelera, którego «ojcem» był Husserl".

Ks.Noël Barbara

Z języków angielskiego ifrancuskiego tłum. Mirosław Salawa i Iwona Olszewska

Tekst oryginalny w czasopiśmie"Forts dans la Foi" 3ème trimestre 1989, 7, revue decatéchèse catholique, ss. 4-27. (Quelle foi anime lespapes de Vatican II? Jean-Paul II serait-il moderniste? – Jaka wiaraożywia papieży Vaticanum II? Czy Jan Paweł IIjest modernistą?). (a)

Wersjaangielska: "Fortes in Fide" (Internet). (What faith animates thepopes of Vatican II? Is John Paul II a Modernist?).

–––––––––––––––––––

Przypisy:

(1) Zob. Św.Pius X, Encyklika o zasadach modernistów. Na język polski przełożył iwstępem opatrzył X. Stanisław Okoniewski. Poznań. CZCIONKAMIDRUKARNI I KSIĘGARNI ŚW. WOJCIECHA. 1908. Odbitka z "PrzegląduKościelnego". (Przyp. red. Ultra montes).

(2) Str. 12 zprzedmowy napisanej przez O. Calmela do "Forts dans la Foi", którezawierało fragmenty Katechizmu o modernizmie autorstwa O. Lémiusa.

(3) Od VaticanumII, wielu czując ochronę Rzymu nie waha się publicznie zaprzeczać dogmatom,które uważają za krępujące. 22 czerwca 1971 roku, Daniel Pezeril, biskup pomocniczyarcybiskupa Paryża kardynała Marty'ego, otrzymał oficjalne zaproszenie doodwiedzenia Wielkiej Loży Francji. Podczas powitania członek tej lożypowiedział mu: "Rozumiemy, że twierdzi się, iż poza Kościołem katolickimnie ma zbawienia". Pezeril odpowiedział mu bez wahania: "Nie należędo tego Kościoła". Większość czołowych gazet zacytowała i opublikowała tostwierdzenie.

(4) Nazywasię to przedmiotem materialnym wiary.

(5) Jest to przedmiotemformalnym wiary, czyli powodem dla którego wierzymy.

(6) To NaszPan objaśnił oświadczając: "Już wy jesteście czyści (tzn., uświęceni, wstanie łaski) z powodu słów, które do was mówiłem" (i któreprzyjęliście) (Jan. 15, 3).

(7) Wedługkatolickiej nauki, człowiek wierzący nie dywaguje ani nie "tworzy"prawdy, do której przylgnął. Podobnie jak się rzecz ma ze wszystkimi prawdami,stanowi to wyraz rzeczywistości istniejącej poza jego umysłem.

(8) Jeśliwolno mi zrobić porównanie; nawet dzieci rozumieją, że nie ma pożytku zzabierania psa do teatru w celu dostarczenia mu intelektualnej przyjemności,jakiej dostarcza widowisko. Ponieważ zwierzę nie może uczestniczyć w życiuintelektualnym, jest niezdolne do kosztowania jakiejkolwiek przyjemnościintelektualnej i wszelkie lamenty miłośników zwierząt nie mogą w żaden sposóbzmienić tej rzeczywistości. Podobnie, i z tego samego powodu, osoba, któranajpierw nie narodziła się do Boskiego życia, nie może cieszyć się Boskimszczęściem.

(9)"Przeto już nie jesteście gośćmi i przychodniami, lecz jesteściewspółobywatelami świętych i domownikami Boga". Civessanctorum et domestici Dei (Efez. II, 19). "Czyńmydobrze wszystkim, a najwięcej domownikom wiary" (Gal. VI, 10)."Chrystus zaś jako Syn w domu swoim; a tym domem my jesteśmy"(Hebr. III, 6).

(10) Jakwyżej zauważyliśmy, przez praktykowanie tej cnoty człowiek wierzący zostaje"wszczepiony" w Chrystusa i wstępuje do Bożej Rodziny, którą jestKościół. To dlatego, że Kościół składa się tylko z ludzi wierzących, św. Pawełnazwał go "Domem wiary" (por. Gal. VI, 10). Każdy kto grzeszy przeciwwierze, nawet jeśli dotyczy to tylko jednego punktu, traci tę teologiczną cnotęi oddala się od Kościoła. Papież Leon XIII w encyklice Satis cognitumobjaśnia, że "taka jest bowiem natura wiary i nic nie jest takniedorzeczne, jak przyjmowanie z wiarą jednego, a odrzucanie czegoś innego...ten, kto nawet w pojedynczym punkcie odmawia swego przylgnięcia do prawdy przezBoga objawionej w rzeczywistości odrzuca je wszystkie, gdyż odmawia poddaniasię Bogu który jest suwerenną prawdą i rzeczywistym motywem naszej wiary".

(11) Trzysłowa pisane dużą literą, w tekście książki-rozmowy z Janem Pawłem IIwyróżniono kursywą.

(12)"Wiara wciąż tworzy się i rozwija". "Wiara jest także owocemwysiłków mojego umysłu poszukującego odpowiedzi na pytania o tajemniceczłowieka i świata".

(13)"Bezwzględny szacunek dla tych, którzy wierzą inaczej". "Jaka bynie była nasza religia, łączy nas świadectwo wiary w Boga". "Wiarajest obopólnym darem".

(14) Wkatolickiej nauce przedmiotem wiary jest to co wierny przyjmuje z zewnątrz,"ex auditu" (ze słyszenia). W modernistycznym systemiejest nim to co wypływa z podświadomości.

(15)"Muszę się Panu przyznać, że wydarzeniem, które w polu widzenia mojej osobistejwiary dopomogło mi tutaj znaleźć pełną syntezę, stał się dopiero SobórWatykański II". "Naszym wspólnym zadaniem pozostaje zatemdoprowadzenie do osiągnięcia celu jakim jest przyjęcie i urzeczywistnienie VaticanumII" (przemowa do francuskich biskupów, 1 czerwca 1980)."Posłuszeństwo wobec Drugiego Soboru Watykańskiego jest posłuszeństwemwobec Ducha Świętego" (encyklika Redemptor hominis).

(16) Dialogue avec Paul VI (Dialog z Pawłem VI), autorstwa JeanaGuittona (wyd. 1967). "Nimis bene scripsisti de Nobis" (Napisałeśo mnie nadzwyczaj dobrze), odpisał mu Paweł VI.

(17)"Dawne sobory były dziełem teologów, którzy byli nade wszystkozaabsorbowani przekazaniem nauczania doktrynalnego; którego podsumowanieznajdowało wyraz w definicjach; definicje precyzowano za pomocą anatem (...)Ale ten sobór ma inny cel; przede wszystkim duszpasterski, serdeczny,komunikatywny, poszukując dialogu między Kościołem a światem, starając się bardziejo wywarcie nastroju niż o rozumowe roztrząsanie i śmiem twierdzić, by raczejsłużyć niż nauczać" (str. 162).

(18)Informacja, którą tu podajemy była opublikowana w "Saka Informationen",nr 3, marzec 1988. Przesłał ją dr Pierre Cuttat, nasz przyjaciel z Bazylei(Szwajcaria) i członek założyciel SAKA, któremu wyrażamy wdzięczność.Tłumaczenie naszego autorstwa.

(19) Zewzględu na tę katolicką prawdę, iż "Chrystus i Jego wikariusz stanowiąjedną osobę moralną", uważamy że bluźnierczym jest twierdzenie, jakobyJan Paweł II był rzeczywiście, formalnie papieżem Kościoła katolickiego. Każdy,kto twierdzi, iż jest z nim w jedności wiary, znajduje się w jedności z odstępcąod wiary katolickiej.

(20) Dostępnych jest jeszczekilka egzemplarzy w języku francuskim. W broszurze znajdują się artykuły, którepojawiły się w różnych starszych numerach "Forts dans la Foi". Na tensam temat polecamy opracowanie dr. Wiganda Siebela, Philosophie et théologiede Karol Wojtyla, wydane przez SAKA w 1988 roku.

(a) Por. 1) Papież Pius XI, Encyklika "Mortalium animos". O popieraniuprawdziwej jedności religii. 2)Ks. Andrzej Dobroniewski, Modernizm i moderniści. 3) Ks. MaciejSieniatycki, a) Zarys dogmatykikatolickiej. b) Modernistyczny Neokościół. 4) Bp Józef Sebastian Pelczar, Dążności pseudoreformatorskie.5) Ks. Stanisław Miłkowski, O modernizmie. 6) Bp Michał Nowodworski, Wiara i rozum. 7) Ks. Piotr Semenenko CR, a ) O Wierze. b) PozaKościołem nie ma zbawienia. 8) Bp Mark A. Pivarunas CMRI, Ocena spotkańw Asyżu w 1986 i 2011. 9) Bp Daniel L. Dolan, Katolicka odpowiedź naapostazję Jana Pawła II. 10) John Kenneth Weiskittel, a) Jan Paweł II ivoodoo. b) Trzecie oko Wojtyły. Pielgrzymka Jana Pawła II do Indii.11) Patrick Henry Omlor, Jan Paweł II Apostata. 12) Herezja JanaPawła II. 13) Jan Paweł II a doktryna katolicka. 14) Ks. Rama P.Coomaraswamy, Posoborowi "papieże". (Przyp. red. Ultramontes).

Cracovia MMXI, Kraków 2011

Litania do Przenajdroższej Krwi P. J.

2006-09-23T17:32:00.001+02:00

Panie Jezu Chryste, przez wylanie Twojej Krwi najdroższej, zmiłuj się nad nami! Wybaw nas od pokus szatańskich, od wszelkiego ucisku i niebezpieczeństwa, które Ty znasz o Panie! Zachowaj nas i utwierdzaj aż do końca w służbie Twojej świętej, daj nam łaskę prawdziwego nawrócenia, szczerej pokuty, a przy śmierci grzechów odpuszczenie i posiadanie Ciebie w wiekuistej miłości. Amen.

Litania do Krwi Najdroższej Pana naszego Jezusa Chrystusa

Kyrje elejson, Chryste elejson, Kyrie elejson.

Chryste usłysz nas, Chryste wysłuchaj nas.

Ojcze miłosierdzia, zmiłuj się nad nami.

Jezu Zbawicielu świata, zbaw nas.

Duchu święty, miłości Ojca i Syna, oświeć i zapal serca nasze.

Krwi Jezusa Najdroższa, słodkości serc naszych, uweselaj nas.

Krwi Jezusa, nadziejo nasza, utwierdzaj nas.

Krwi Jezusa, nasza zasługo, wspieraj nas.

Krwi Jezusa, życia wiekuistego zadatku, umacniaj nas.

Krwi Jezusa, kąpieli dusz, obmyj nas.

Krwi Jezusa, źródło uzdrowienia chorych, ulecz nas.

Krwi Jezusa, oczyszczenie grzechów, oczyść nas.

Krwi Jezusa, pociecho sprawiedliwych, pociesz nas.

Krwi Jezusa, ucieczko grzeszników, rozgrzesznas.

Krwi Jezusa, dźwignio upadłych, podnieś nas.

Krwi Jezusa, światłości ociemniałych, oświecaj nas.

Krwi Jezusa, ożywienie umarłych, ożyw nas.

Krwi Jezusa, lekarstwo świata, uzdrów nas.

Krwi Jezusa, krynico pobożności orzeźwiaj nas.

Krwi Jezusa, zdroju miłości, napój nas.

Krwi Jezusa, oceanie miłosierdzia, zalej grzechy nasze.

Krwi Jezusa, ceno okupu naszego, wykup nas.

Krwi Jezusa, uwielbienie Świętych, ubłogosław nas.

Krwi Jezusa, siło Męczenników, umocnij nas.

Krwi Jezusa, czystości Dziewic, oczyść nas.

Krwi Jezusa, usprawiedliwienie wszystkich Wybranych, uświęcaj nas.

Bądź nam miłościw, przepuść nam Panie.

Bądź nam miłościw, wysłuchaj nas Panie.

Przez Komunję Najświętszą Ciała i Krwi Twojej najdroższej, wysłuchaj nas, Panie.

Przez Krew Twoją Najdroższą przy obrzezaniu wylaną,...

Przez Twoje konanie i krwawy pot w Ogrójcu,...

Przez Krew Najdroższą, którą wylałeś przy biczowaniu,...

Przez Krew rozlaną na krzyżowej drodze,...

Przez Krew wylaną przy ukrzyżowaniu,...

Przez Krew wylaną z boku i serca Twego najświętszego,...

My grzeszni Ciebie prosimy, aby przez Krew Twoją Najdroższą wszyscy grzesznicy zbliżyli się do Ciebie, Ciebie prosimy, wysłuchaj nas, Panie.

Aby Krew Twoja Najdroższa była nam zawsze napojem żywota, Ciebie prosimy,...

Aby Krew Twoja Najsłodsza oczyszczała sumienia nasze, Ciebie prosimy,...

Aby Krew Twoja Najdroższa serca nasze ożywiała, Ciebie prosimy,...

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, miłuj się nad nami.

Chryste usłysz nas, Chryste wysłuchaj nas.

Kyrje elejson, Chryste elejson, Kyrje elejson.

Módlmy się:

Panie Jezu Chryste, który w niezmiernej dobroci Twojej Krew Twoją Najdroższą za nas wylać raczyłeś, daj nam, błagamy, abyśmy zawsze Jej skuteczności cudownej doznawali ku wiecznemu dusz naszych zbawieniu: który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
Święta Maryjo, Matko najboleśniejsza, przez miecz boleści, który przeniknął duszę Twoją niepokalaną, uproś nam, abyśmy pożytków męki i Krwi Syna Twojego obficie doznawali, teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

Okresowe Modlitwy Mszalne

2006-06-15T18:30:00.000+02:00

WYJAŚNIENIE:

Prawie w każdej Mszy właściwej okresom roku kościelnego z Proprium de Tempore — tak w niedziele jak i w dni powszednie — w zwykłej Kolekcie dnia odmawia się jeszcze według przepisów jeszcze drugą i trzecią kolektę, a odpowiednio również Sekrety i Pokomunie, czyli tak zwane Modlitwy okresowe, jak to przy poszczególnych Mszach w Mszaliku zaznaczono. Zachodzą tu jednak pewne wyjątki, a mianowicie:
l) Jeżeli na ten dzień, kiedy się odprawia Mszę właściwą okresom roku kościelnego, np. w niedzielę, przypadnie równocześnie Msza własna o Świętym (z Proprium de Sanctis) rytu zdwojonego (zwykłego lub wyższego) i czyni się o tym święcie wspomnienie (na drugim miejscu), wtenczas modlitwy okresowe całkiem odpadają.
2) Jeżeli natomiast zachodzi w ten dzień wspomnienie o świętym tylko rytu p ó ł z d w o j o n e g o lub p o j e d y n c z e go, wtedy na trzecim miejscu (o ile nie zachodziły dwa wspomnienia lub więcej) bierze się jeszcze pierwszą z modlitw okresowych, a druga całkiem odpada.
Wierni posługujący się Mszalikiem, którzy n i e m a j ą obowiązku trzymać się Kalendarza liturgicznego ani przepisów szczegółowych — mogą odmówić modlitwy okresowe według wskazówek Mszału, lub całkiem je opuścić, albo też zastąpić innymi modlitwami, wedle własnego wyboru.

I. MODLITWY OKRESOWE od pierwszej Niedzieli Adwentu aż do 23 grudnia włącznie:

KOLEKTA
2a o Najśw. Marii Pannie: Deus, qui de beatae Maria; Virginis utero Verbum tuum, Angelo nuntiante, carnem suscipere voluisti: praesta supplicibus tuis; ut, qui vere eam Genetricem Dei credimus, ejus apud te intercessiónibus adjuvemur. Per eundem Dóminum nostrum...
Boże, któryś zrządził, iż Słowo Twoje za anielskim zwiastowaniem w łonie błogosławionej Marii Dziewicy ciało przyjęło: udziel nam proszącym Cię w pokorze, abyśmy wierząc w jej prawdziwie Boskie macierzyństwo, za jej przyczyną pomoc u Ciebie znajdowali. Przez tegoż Pana naszego...

3a za Kościół św: Eccelesiae tuae, quaesumus, Dómine, preces placatus admitte ut, destructis adversitatibus et erróribus universis, secura tibi serviat libertate. Per Dóminum...
Kościoła Twego błagania, prosimy Cię, Panie, przyjmij litościwie: by po zwalczeniu przeciwności i wszelkich błędów, w niezamąconej służył Ci wolności. Przez Pana naszego...

lub

3a za Papieża: Deus, ómnium fidelium pastoret rector, famulum tuum N.,quem pastorem Ecclesiae tuae praeesse voluisti, propitius respice: da ei, quaesumus, verbo et exemplo, quibus praeest, proficere; utad vitam, una cum grege sibi credito, perveniat sempiternam. Per Dóminum nostrum...
Boże, wszystkich wiernych Pasterzu i Rządco,wejrzyj łaskawie na sługę Twego N., któremuw Kościele Twoim zleciłeś najwvższy urząd pasterzowania; daj mu, prosimy, słowem i przykładem tak swych podwładnych w dobrym wspomagać, by z powierzoną sobie owczarnią doszedł do życia wiecznego. Przez Pana naszego...

SEKRETA
2a o Najśw. Marii Pannie: In mentibus nostris, quaesumus,Dómine, verae fidei sacramenta confirma: ut, qui conceptumde Virgine Deum verum et hóminem confitemur; per ejus salutiferae resurrectiónis potentiam, adaeternam mereamur pervenire laetitiam. Per eundem Dóminum...
Utwierdź w duszach naszych, prosimy Cię, Panie, prawdziwej wiary tajemnice: abyśmy wyznając, iż z Dziewicy Poczęty prawdziwym jest Bogiem i Człowiekiem, zbawczą mocą Jego zmartwychwstania do wiecznej radości dojść zasłużyli. Przez tegoż Pana naszego...

3a za Kościół św: Protege nos, Dómine, tuis mysteriis servientes: ut, divinis rebus inhaerentes, et corpore tibi famulemur et mente. Per Dómi-num nostrum...
Weź w Swą opiekę, Panie, nas, którzy służbie tajemnic Twoich się poświęcamy: abyśmy Boskim sprawom całkowicie oddani, wiernie Ci służyli ciałem i duchem. Przez Pana naszego...

lub

3a za Papieża: Oblatis, quaesumus, Dómine, placare muneribus: et famulum tuum N., quem pastorem Ecclesiae tuae praessevoluisti, assidua protectione guberna. Per Dominum nostrum...
Daj się ubłagać, prosimy Cię Panie, dziś złożonymi darami: a sługę Twego N . którego usta-nowiłeś Kościoła Twego pasterzem, ustawicznąopieką ochraniaj, Przez Pana naszego.

POKOMUNIA
2a o Najśw. Marii Pannie: Gratiam tuam, quaesumus, Domine, mentibus nostris infunde: ut, qui, Angelo nuntiante, Christi Filii tui incarnatiónem cognóvimus; per passiónem ejus et crucem, ad resurrectiónis gióriam perducamur. Per eundem Dómi-num nostrum...
Łaskę Twoją, prosimy Cię Panie, racz wlać w serca nasze: abyśmy za anielskim zwiastowaniem wcielenie Chrystusa Syna Twego poznawszy, przez Jego mękę i krzyż do chwały zmartwychwstania byli doprowadzeni, przez tegoż Pana naszego...

3a za Kościół św.: Quaesumus, Dómine Deus noster: ut, quos divina tribuis participatióne gaudere, humanis non sinas subjacere periculis. Per Dóminum nostrum...
Błagamy Cię, Panie Boże nasz: nie dozwalaj nam, których zaszczycasz udziałem w tajemnicach Boskich, ulegać marnie wpośród niebezpieczeństw ludzkich. Przez Pana naszego...

lub

3a za Papieża: Haec nos, quaesumus, Domine, divini sacramenti perceptio protegat: et famulum tuum N., quem pastorem Ecclesiae tuae praeesse voluisti; una cum commiso sibi grege, salvet semper et muniat. Per Dominum...
To przyjęcie Boskiego Sakramentu, prosimy Cię Panie, nas niechaj broni: a sługę Twego N., którego mieć chciałeś Kościoła Twego pasterzem, razem z powierzoną mu owczarnią niech zachowuje i umacnia. Przez Pana naszego...

II. MODLITWY OKRESOWE od 29 grudnia aż do 2 lutego włącznie.

KOLEKTA
2a o Najśw. Marii Pannie: Deus, qui salutis aeternae, beatae Mariae virginitate fecunda, humano generi praemia praestitisti: tribue, quaesumus; ut ipsam pro nobis intercedere sentiamus,per quam meruimus auctórem vitae suscipere, Dóminum nostrum Jesum Christum, Filium tuum: Qui tecum...
Boże, Tyś przez dziewicze macierzyństwo błogosławionej Maryi zgotował ludzkości całej nagrodę wiecznego zbawienia; daj też, prosimy: byśmy doznawali skutecznego pośrednictwa Tej, przez którą otrzymaliśmy Dawcę życia, Pana naszego Jezusa Chrystusa, Syna Twego, który z Tobą żyje i króluje...

3a za Kościół św. lub za Papieża, jak w cz. I

SEKRETA
2a o Najśw. Marii Pannie: Tua, Dómine, propitiatióne, et beatae Mariae semper Virginis intercessióne, ad perpetuam atque praesentem haec oblatio nobis proficiat prosperitatem et pacem. Per Dóminum...
Przez Twoją, Panie, łaskawość oraz błogosławionej Marii zawsze Dziewicy przyczynę, niech ta ofiara zapewni nam pomyślność i pokój w wieczności i teraz, przez Pana naszego...

3a za Kościół św. lub za Papieża, jak w cz. I

POKOMUNIA
2a o Najśw. Marii Pannie: Haec nos communio, Dómine, purget a crimine: et, intercedente beata Virgine Dei Genetrice Maria, caelestis remedii faciat esse consórtes. Per eundemDóminum nostrum...
Niech ta Komunia, o Panie, z grzechów nasoczyści, a za przyczyną błogosławionej Panny, Bogarodzicy Marii, w darach niebieskich udział nam zapewni, przez Chrystusa, Pana naszego...

3a za Kościół św. lub za Papieża, jak w cz. I

III. MODLITWY OKRESOWE od 3 lutego aż do wtorku przed Środą Popielcową włącznie:

2a modlitwa (Kolekta, Sekreta, Pokomunia) za przyczyną Świętych, jak niżej (cz. IV).

3a - do woli jakakolwiek z modlitw mszalnych.

IV. MODLITWY OKRESOWE od Środy Popielcowej aż do soboty przed niedzielą Męki Pańskiej włącznie:

KOLEKTA
2a za przyczyną Świętych: A cunctis nos, quaesumus, Dómine, mentis et córporis defende periculis: et, intercedente beata et gloriósa semper Virgine Dei Genetrice Maria, cum beato Joseph, beatis Apóstolis tuis Petro et Paulo, atque beato N. et omnibus Sanctis, salutem nobis tribue benignus et pacem; ut, destructis adversitatibus et erróribus universis, Ecciesia tua secura tibi serviat libertate. Per eundem Dóminum nostrum...
Od wszelkich niebezpieczeństw duszy i ciała nas ochraniaj, prosimy Cię. Panie; a za przyczyną błogosławionej i chwalebnej zawsze Panny Bogarodzicy Marii, błogosławionego Józefa, błogosławionych Apostołów Twoich Piotra i Pawia, błogosławionego N. (naszego Patrona) i wszytkich świętych, udziel nam łaskawie opieki zbawczej oraz pokoju, by Kościół Twój, po zwalczeniu przeciwności i wszelkich blędów, w niezmąconej służył Ci wolności. Przez tegoż Pana naszego...

3a za żywych i umarłych: Omnipotens sempiterne Deus, qui vivórum dominaris simulet mortuórum, omniumque misereris, quos tuos fide et opere fu-turos esse praenóscis: te suppli-ces exoramus; ut, pro quibus ef-fundere preces decrevimus, quos-que vel praesens saeculum adhucin carne retinet, vel futurum jam exutos córpore suscepit, intercedentibus omnibus Sanctis tuis, pietatis tuae clementia ómnium delictórum suórum veniam consequantur. Per Dóminum...
Wszechmogący wieczny Boże, Ty Panem jesteś żywych i umarłych, a nad wszystkimi się litujesz, o których naprzód Ci wiadomo. że przez wiarę i dobre uczynki Twoimi być mają: Ciebie więc najpokorniej błagamy za tymi, których postanowiliśmy w modlitwach polecać, a którzy jeszcze na tej ziemi przebywają w ciele, albo też z ciała wyzuci przeszli do wieczności; niechże ci wszyscy, za przyczyną Świętych Twoich, przez Ojcowską Twoją dobrotliwość dostąpią wszystkich grzechów swoich przebaczenia. Przez Pana naszego...

SEKRETA
2a za przyczyną Świętych: Exaudi nos, Deus, salutaris noster: ut, per hujus sacramenti virtutem, a cunctis nos mentiset córporis hóstibus tuearis; gratiam tribuens in praesenti, et gloriam in futuro. Per Dóminum...
Wysłuchaj nas Boże, nasz Zbawicielu: mocą tego sakramentu broń nas od wszelkich nieprzyjaciół duszy i ciała: udziel nam łaski w tym życiu,a chwały w życiu przyszłym. Przez Pana naszego...

3a za żywych i umarłych: Deus, cui soli cógnitus est numerus electórum in supernafelicitate locandus: tribue, quaesumus; ut, intercedentibus omnibus Sanctis tuis, universórum, quos in oratióne commendatos suscepimus, et ómnium fidelium nómina beatae praedestinatiónis liber adscripta retineat. Per Dóminum nostrum...
Tobie jedynie, o Boże, wiadoma jest liczba wybranych, których masz umieścić w wiecznej szczęśliwości; użycz więc, prosimy, by za przyczyną wszystkich Świętych Twoich, imiona tych wszystkich, których modlitwom naszym polecono, oraz wszystkich wiernych, zachowane były w księdze błogosławionego przeznaczenia. Przez Pana naszego...

POKOMUNIA
2a za przyczyną Świętych: Mundet et muniat nos, quaesumus, Dómine, divini sacramenti munus oblatum: et, intercedente beata Virgine Dei Genetrice Maria, cum beato Joseph, beatis Apóstolis tuis Petro et Paulo, atque beato N. et omnibus Sanctis; a cunctis nos reddat et perversitatibus expiatos, et adversitatibus expeditos. Per eundem Dóminum nostrum...
Złożony w ofierze dar Boskiego sakramentu, prosimy Cię, Panie, niech, nas oczyści i umocni, a za wstawieniem się błogosławionej Panny Bogarodzicy Maryi, błogosławionego Józefa, błogosławionych Apostołów Twoich Piotra i Pawła, błogosławionego N. (naszego Patrona) i wszystkich Świętych, niech nam wyjedna odpuszczenie wszystkich grzechów i uchroni nas od wszelkich nieszczęść. Przez tegoż Pana naszego...

3a za żywych i umarłych: Purificent nos, quesumus, omnipotens et misericors Deus, sacramenta quae sumpsimus: et, intercedentibus omnibus Sanctistuis, praesta; ut hoc tuum sacramentum non sit nobis reatus adpoenam, sed intercessio salutaris ad veniam: sit ablutio scelerum, sit fortitudo fragilium, sit contra ómnia mundi pericula firmamentum: sit vivorum atque mortuórum fidelium remissio ómnium de-lictórum. Per Dominum...
Niech nas oczyszczą, prosimy Cię, wszechmocny i miłosierny Boże, sakramenty, któreśmy przyjęli; za przyczyną wszystkich Świętych Twoich racz sprawić, by ten Twój sakrament nie stał się dla nas powodem kary, ale zbawiennym środkiem przebaczenia: niechaj nas z grzechów obmyje, w słabości umocni, od wszelkich niebezpieczeństw świata uchroni; niech wiernym żyjącym i zmarłym wyjedna wszelkich przewinień odpuszczenie. Przez Pana naszego...

V. MODLITWY OKRESOWE od niedzieli Męki Pańskiej aż do soboty przedniedzielą Białą włącznie:

Na ten czas przepisana jest tylko jedna modlitwa okresowa (Kolekta, Sekreta, Pokomunia), a mianowicie:

2a za Kościół św. lub za Papieża, jak w cz. I

VI. MODLITWY OKRESOWE od poniedziałku po niedzieli Białej aż do piątku przed Zesłaniem Ducha Świętego włącznie:

KOLEKTA
2a o Najświętszej Maryi Pannie: Concede nos famulos tuos, quaesumus, Dómine Deus, perpetua mentis et córporis sanitate gaudere: et, gloriósa beatae Mariae semper Virginis intercessióne, a praesenti liberari tristitia, et aeterna perfrui laetitia. Per Dóminum nostrum...
Dozwól nam sługom Twoim, prosimy Cię, Panie, cieszyć się ustawicznie zdrowiem duszy i ciała; a chwalebne orędownictwo błogosławionej Maryi zawsze Panny niechaj to sprawi, abyśmy od utrapień doczesnych byli wolni i wiecznej radość zażywali. Przez Pana naszego...

3a za Kościół św. lub za Papieża, jak w cz. I

SEKRETA
2a o Najśw. Maryi Pannie: Tua, Dómine, propitiatióne, et beatae Mariae semper Virginis intercessióne, ad perpetuam atque praesentem haec oblatio nobis proficiat prosperitatem et pacem. Per Dóminum...
Przez twoją Panie łaskawość, oraz błogosławionej Maryi zawsze Dziewicy przyczynę, niech ta ofiara zapewni nam pomyślność i pokój w wieczności i teraz, przez Pana naszego...

3a za Kościół św. lub za Papieża, jak w cz. I

POKOMUNIA
2a o Najśw. Marii Pannie: Sumptis, Dómine, salutis nostra, subsidiis: da, quaesumus, beatae Mariae semper Virginis patrociniis nos ubique prótegi; in cujus veneratióne haec tuae obtulimus majestati. Per Dóminum...
Po przyjęciu dzielnych środków naszego zbawienia prosimy Cię, Panie: daj, niech ciągle nas broni opieka błogosławionej Maryi zawsze Dziewicy, ku chwale której złożyliśmy tę ofiarę majestatowi Twemu. Przez Pana naszego...

3a za Kościół św. lub za Papieża, jak w cz. I

VII. MODLITWY OKRESOWE Od Trójcy Św. aż do soboty przed pierwszą niedzielą Adwentu:

O ile w odpowiednich miejscach nie zaznaczono inaczej, modlitwy okresowe są następujące:

2a za przyczyną Świętych, jak w cz. IV;
3a do woli jakakolwiek z modlitw mszalnych.

Za: O. Stanisław Wójcik, "Mszalik Rzymski", Wrocław 1947, str. 100. - 106. (drobne zmiany na potrzeby strony www - od Redakcji). Tekst łaciński z "Missale Romanum" Editio XIV Iuxta Typicam Vaticanam, Ratysbona 1930.

Ogłoszenia

2006-06-15T18:15:00.139+02:00

1.) Msze Św.:

odprawiane przez ks. Rafała Trytka w tradycyjnym rycie rzymskim, wg rubryk zreformowanych i zatwierdzonych przez Papieża Św. Piusa X, z wyłączeniem z modlitw Kanonu "una cum" z uzurpatorami na stolicach kościelnych, którzy ze względu na swoje ekumeniczne nauczanie i działania z pewnością nie są "prawowiernymi wyznawcami katolickiej i apostolskiej wiary".

Miejsce celebracji we Wrocławiu: ul. Drohobycka 34/1 (Muchobór Wielki, mieszkanie prywatne). Ze względu na "ograniczenia lokalowe", a także nieprzewidziane wcześniej zmiany terminów, prosimy o uprzednie telefoniczne zgłaszanie uczestnictwa pod numerem tel. 0664 753 576.

***

Msze Św. w lutym 2012 r.:

- 5. lutego - Niedziela Siedemdziesiątnicy, Św. Agaty, Dziewicy i Męczennicy, godz. 17.00.
- 19. lutego - Niedziele Pięćdziesiątnicy, godz. 10.00.

Pół godziny przed Mszą Św. możliwość przystąpienia do Sakramentu Pokuty.

2.) Poszukujemy lokalu na kaplicę we Wrocławiu - osobnego, ogólnodostępnego miejsca, poświęconego wyłącznie Służbie Bożej, sprawowaniu Sakramentów i głoszeniu jedynej katolickiej Prawdy, aby zalążek misji rekatolicyzacyjnej, dzięki Łasce Bożej i pomocy dobrych ludzi, rozumiejących powagę sytuacji, mógł zacząć rozwijać się na większą chwałę Bożą i dla zbawienia dusz, zwiedzionych, zagubionych, idących szeroką drogą ku wiecznej zatracie.

Osoby mogące pomóc, w szczególności (ale nie tylko) poprzez udostępnienie pomieszczenia, najlepiej na ternie Muchoboru Wielkiego, prosimy o kontakt pod ww. nr-em telefonu lub za pośrednictwem e-maila.

3.) Codzienna Msza Św. on-line, link na stronie głównej, w terminach wg ogłoszeń parafialnych Parafii Św. Gertrudy Wielkiej. O duchowych owocach uczestnictwa w Najświętszej Ofierze Mszy za pośrednictwem środków przekazu czytaj tutaj

4.) Udostępniamy możliwość zamawiania intencji mszalnych za pośrednictwem naszej skrzynki Każde zgłoszenie zostanie przekazane Ks. Rafałowi, a o terminie Mszy Św. osoba zainteresowana będzie powiadomiona osobnym e-mailem. Ofiarę mszalną można złożyć przelewem na nasze konto.

Za wszelkie ofiary składamy serdeczne Bóg Zapłać!